روزی که باران آمد

بچه که بودیم دلمون با دیدن کارتونهای تلوزیون که اونم فقط عصرا پخش میشد خوش بود اونم با تلوزیون سیاه وسفید که اگه تکالیف مدرسمون انجام نمیدادیم از دیدنش محروم بودیم یادش بخیر با چه چیزایی دلخوش میشدیم با دختر داییم توی کمد کهنشون میرفتیم و پولدارترین پرنسس ها میشدیم , یه بطری آب و چندتا میوه می گرفتیم به خیال خودمون میرفتیم تو باغ نزدیک خونشون پیک نیک , به عروسکای ارزون و آدامس خرسی رضایت میدادیم ولی حالا بچه ها با ماشین شارژی و عروسکای که شاید اندازه خرج یک سال بچه های ندار قیمت داره فقط یک روز راضی و خوشحال اند این فقط خصوصیت بچههای الان نیست بزرگترها هم همینطورند اما دخترم این حرفا رو زدم که بگم فریب این دنیای رنگ...

از وقتی رفتیم سینما و مادر بچه ننه رو دیده نظر داده که به قول خودش موهامو بنفش کنم                       دو روزه از مامانی و بابایی به مامان جون و بابا جون ارتقا پیدا کردیم چرا شو خودمم نمیدونم ...

بعد از قرنی بلاخره یکی دست بکار شد و به این سینمای از یاد رفته ی کودک یه تلنگری زد گرچه فیلم از لحاظ محتوا ,پرداخت ,فیلمنامه و بازی به گرد کلاه قرمزی و پسرخاله نمیرسید ولی از کلاه قرمزی و سروناز بهتر بود ولی بازم همین که در این تاریکی کسی چراغی روشن کنه جای تشکر داره گویا در بعضی سینماها داره رکورد فروش در سال 91 رو هم میشکنه و این نشون میده مردم به کودکانشون , کودک درونشون و شخصیت دوست داشتنی کلاه قرمزی اهمیت میدن. و اینطور که شنیدم دو روز از فروش فیلمشون در تبریز هم به زلزله زده ها اختصاص دادن بازم دست مریزاد . البته جای خانم معتمد آریا خیلی خالی بود.     ...